<

Non-fictie en het andere verhaal

essay, 2017

gepubliceerd in Revisor #17
10 leugenaars




'10 Leugenaars' van Revisor vraagt zich samen met 14 schrijvers af hoe het komt dat er steeds vaker fictie door essays sijpelt. In mijn tekst vormen de rellen in Tottenham (2011) het middelpunt, waaromheen over waarheidsvorming wordt nagedacht en wat samurai-krabben plus mijn eigen (on)vermogen tot liegen daarmee te maken hebben.

Fragment

2012, mijn voordeur midden in de nacht: 'Bitch! You! Open the door! You think you can come to Tottenham, being all white, without paying up?'

Als ik niet open zou doen, zouden ze terugkomen, werd er met veel volume gedreigd. De groep mannen, misschien waren het jongens, heb ik niet kunnen zien. Ik hoorde ze alleen. Met platte hand werd er op mijn deur geramd, series harde slagen met korte tussenpozen, waar ik bewegingloos in bed naar lag te luisteren, te verkrampt om mijn telefoon te pakken. 's Ochtends trof ik in de gezamenlijke voortuin een kleine ravage aan. Er bleken fietsen gestolen, gaten in het metalen hek geknipt, containers kapot getrapt. Op het politiebureau werd van het incident een aantekening over vandalisme gemaakt, meer kon er met mijn flarden informatie niet worden gedaan. Moe en nog steeds een beetje bang liep ik terug naar huis. Ik voelde me gezien, maar ik wist niet door wie en wat dat betekende. Alsof ik me tegen iets moest wapenen, keek ik daarom onwillekeurig iedereen op straat aan. Iedereen was verdacht, iedereen werd deel van mijn schimmig scenario (...)