In Oogsprong verweef ik allerlei soorten onderzoek naar zicht en blindheid met de levensverhalen van een aantal vrouwen die over (on)zichtbaarheid gaan. Een even intiem, poëtisch als lucide essay over kijken en bekeken worden. Over hoe we beelden baren met onze ogen.

Een lecture-performance over de inzoom: van de eerste microscopen tot de close-up in cinema, het doorzicht van röntgenfoto's en het opheffen van afstand door de lenzen van telescopen. Hoe verander(d)en optische media onze blik?

Als gastredacteur stelde ik een nummer samen over Mexico door de lenzen van 26 vrouwelijke auteurs.

De mythe over een Mexicaanse maangodin is op verschillende manieren geduid. In deze lezing verweef ik de diverse interpretaties met het idee van verdeeldheid zoals dat door koloniale overheersing tussen lichamen, in hoofden en in landschappen werd aangebracht. De verhaallijnen zijn poreus en worden deels verteld door de poëzie van vier Mexicaanse dichters.

In samenwerking met straatmuzikanten die blind zijn, verken ik het idee van een akoestische blik. Uit interviews selecteerde ik een verzameling zinnen, die ik aan de muzikanten terug gaf als materiaal voor een nieuw lied.

Een kunstoog, fantoombeelden en het voorspellende brein: waar speelt ons zicht zich af?

In de gedichten verzamel ik data en vragen die me gezelschap houden: welke rol spelen we zelf in het construeren van onze realiteit?

Een kunstenaar die niet kan zien reproduceert haar spiegelbeeld op de tast.

Het notitieboek laten uitdijen. Dieper graven. De eindeloze hoeveelheid ramen geopend op onze schermen, overlapt met de ramen die opengaan in een hoofd.

'De oogst ontkiemde niet uit sporen, zaden of stekjes, maar uit een gelei van genen die op schone tafels, in schone petrischaaltjes en met behulp van gesteriliseerde mesjes en pincetten in een laboratorium werden gekweekt.'

In deze performance geef ik via verschillende verhaallijnen steeds een andere invulling aan de komma als tussenruimte.

Hoe kunnen we standbeelden en hun visuele taal, hun materialiteit, hun rol als media-iconen en hun stem in politieke debatten ontleden?

Toen zijn ouders op een avond in 1928 niet thuis waren, begon een jongen in zijn Londense achtertuin gaten te graven. In een van de gaten stuitte zijn schep op 120 cm diepte op iets hards.